Masthead header
    • What to Expect

    • What to Expect
    • Rates & Packages

Keçiboynuzu Çekirdeği

 

Keçiboynuzu bitkisinin boyu ve ağırlığı ne olursa olsun çekirdeğinin ağırlığı asla değişmez (200 mg).Doğanın bir mucizesi olarak istisnasız her keçi boynuzu çekirdeği aynı ağırlığa sahiptir. 5 adet keçi boynuzu çekirdeği bir gram gelmektedir.Bu sebeple yüzyıllardır Selçuklu ve Osmanlı’da elmas gibi değerli taşların ağırlığını ölçmekte kullanılmıştır. Bu nedenle bugünde kuyumculukta 200mg karşılığı olan kırat/karat keçiboynuzunun Latince karşılığı olan “ceratonia” veya arapça “carrat” terimi kullanılmaya devam ediyor. 16 çekirdek bir dirhem etmektedir. Bir Osmanlı altınının 33 çekirdek yani 2 dirhem+ 1 çekirdek ağırlığında olmasından dolayı Osmanlı’da çok zengin ve şık giyinenlere iltifat yapmak için “altın gibisin” anlamında 2 dirhem 1 çekirdek yakıştırması yapılmıştır. Bu deyimleşen söz bugün de kullanılmaya devam ediyor.

Back to Top Contact Me Share on Facebook Tweet this Post Email to a Friend

Zarafetinizi Kaybetmeyin

Kayıp mı ettik acaba ?

Her Tavrın bir zarafeti vardır;Oturmanın,kalkmanın,eşyaya bakmanın..

Gönüllerdeki zarafet dışa yansıdıkça hayat güzelleşir.

Bir zarif adam dedi ki ;
– Çocukluğumu hatırlarım, biraz hızlı yürüsem, ayağımı yere vurarak bassam, kızarak, parlayarak değil, inandırarak, anlatarak,.

– Her şeyin bir canı var yavrum,tahta incinmez mi?
Bizi üstünde gezdiriyor.Bizim de ona hürmet etmemiz gerekmez mi?”derlerdi.

Bardağı yere koyarken ses çıkarmak ayıptı, Bardak ve konulduğu yer incinmemeliydi.

Uyandırılmak istenen kişinin yastığına hafifçe vurularak,

“Âgâh Ol Erenler! Denilirdi.

“Ben” diye konuşulmaz, “Fakir” ifadesi veya “Köleniz” Manasına gelen “Bendeniz” kullanılırdı.
Gelen Misafirin ayakkabıları içeri doğru çevrilirdi.
Kapıya doğru çevirmek,bir daha gelme, demekti. İçeri dönük ayakkabılarını giyen misafir,
evdekilere arkasını çevirmeden giyer ve kapıdan çıkardı…

“Kapıyı Kapat!” denilmezdi.
Allah kimsenin kapısını kapatmasın diye, “Kapıyı Ört” ya da “Sırla” denirdi.

“Lambayı Söndür” denilmezdi. Allah kimsenin ışığını söndürmesin diye, “Lambayı Dinlendir” Denirdi.Lamba Yakılmaz, Uyandırılırdı.

Yolda karşılaşanlar temenna ederlerken El Kalbe götürüldüğünde;

“Muhabbetin Yüreğimde”,

Dudağa Götürüldüğünde “Yâdın Dilimde”,

Başa Götürüldüğünde ; “Başımın Üstünde Yerin Var”, denilmek istenirdi.

Canlı cansız her şeyin bir hatırı vardı eskiden,

Peygamber Efendimizin 63Yaşında vefatından sebep,63 yaşını geçmiş büyüklerimiz yaşları sorulduğunda, “Haddi Aştık” derlerdi…

Yolda, küçük, büyüğünün önünden yürüyemezdi.

Nereden nereye?

Kendimize yabancılaştık,nezaketi,güzel ahlakı,öz sevgiyi,hakiki saygıyı kaybettik.

Umulur ki en kısa zamanda bu zarafate döneriz.

Zarafet olmazsa,ahlak olmaz.

Çocuğunuz,eşiniz,aileniz,sevdikleriniz emniyette olmaz.

Bu zarafeti bize sunana ve bu zarafetle yaşayanlara  teşekkürler.

Kağan Yuvasız

Back to Top Contact Me Share on Facebook Tweet this Post Email to a Friend

Leonardo da Vinci ; Son Akşam Yemeği

1495 yılının Ekim ayıydı..
Leonardo da Vinci, ‘Son Akşam Yemeği’ isimli resmini yapmaya başladığında büyük bir sorunla karşılaştı.
“İyi”yi İsa’nın bedeninde, “Kötü”yü de İsa’nın havarisi olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda’nın bedeninde tasvir etmek zorundaydı..
Model için bir “İyi”, bir de “Kötü” insan bulmalıydı..
Resmi yarım bırakarak bu kişileri aramaya başladı..
Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok uyduğunu fark etti.
Onu poz vermesi için atölyesine davet etti..
Sayısız taslak ve eskiz çizdi..
Aradan 3 yıl geçti..
‘Son Akşam Yemeği’ neredeyse tamamlanmıştı..
Ancak henüz Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı..
Santa Maria Della Grozia Manastırının kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı sıkıştırıyordu..
Günlerce aradıktan sonra Leonardo, vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu.
Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden geçmiş bir durumda, kaldırım kenarına yığılmıştı.
Leonardo, yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye taşımalarını söyledi.
Çünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı.
Kiliseye varınca yardımcıları adamı ayağa diktiler.
Zavallı, başına gelenleri anlamamıştı.
Leonardo adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı, bencilliği resme geçiriyordu.. .
İşini bitirdiğinde, o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan berduş, gözlerini açtı ve o harika duvar resmini gördü.
Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle şöyle dedi:
‘Ben bu resmi daha önce gördüm!.’
Leonardo şaşırdı..
“Ne zaman?”
‘Üç yıl önce’ dedi adam..
‘Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce…
O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum.
Pek çok hayalim vardı.
Bir ressam beni İsa’nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti.”‘

Brezilyalı ünlü yazar Paulo Coelho böyle anlatır bu hikayeyi..
Sonuna da şunu ekler..
“İyi ve Kötü’nün yüzü aynıdır…
Her şey, insanın yoluna ne zaman çıktıklarına bağlıdır..”

Back to Top Contact Me Share on Facebook Tweet this Post Email to a Friend

Lao Tzu ; Acele karar verme , Hayatı akışına bırak .

Köyün birinde yaşlı bir adam ve oğlu yaşarmış,çok fakir olsa da  kral bile onu kıskanırmış.Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki  kral at için hazineler teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış.
“Bu at, bir at değil benim için, bir dost.İnsan dostunu satar mı” dermiş hep.
Bir sabah kalkmışlar ki, at yok.Köylü ihtiyarın başına toplanmış.
“Geçmiş olsun ihtiyar amca ,bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın” demişler.
İhtiyar “Hayırlısı..” demiş.

Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler.
Ama aradan 15 gün geçmeden, at bir sabah dönmüş yuvasına.Dönerken de peşine 10 tane yılkı atını takmış getirmiş.
Köylüler, ihtiyar adamın etrafına toplanmışlar.
“Hayırlı olsun ihtiyar küheylanı kaybetmediğin gibi 10 tane daha atın oldu demişler.”
İhyitar “Hayırlısı..” cevabını yinelemiş.
Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden tek oğul şimdi yatalak hale gelmiş.
Köylüler yine  gelmişler ihtiyara;
“Geçmiş olsun  bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok.. şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın” demişler..

İhtiyar “Hayırlısı” diye cevap vermiş.

Birkaç hafta sonra, ülke harbe girmiş.Düşmanlar büyük bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş, Giden gençlerin ya öleceğini ya esir düşüp köle diye satılacağını herkes biliyormuş.
Köylüler, gene ihtiyara gelmişler;
“Vah ihtiyar amca ” demişler. “Oğlunun bacağı kırık, ama hiç değilse yanında. oysa bizimkiler belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer..”
“Hayırlısı” demiş, ihtiyar.
Lao tzu, öyküsünü şu nasihatla tamamlamış:
“Acele karar vermeyin. Hayatın küçük bir parçasına bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar aklın durması halidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur.Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.”

 

Genç yaşlı Lao Tzu ya
günün birinde ögrencisi gelip, nasıl hep telaşsız, sakin olabildiğini sorar.
Usta Tzu: “Oturduğumda, oturuyorum.Kalktığımda kalkıyorum.Gittiğimde gidiyorum.Yediğimde yiyorum.” der.

Ögrencisi lafını bölerek: ” Ama bunu ben de yapıyorum! Başka ne yapıyorsun?” diye sorar.

Hala sakinliğini bozmayan hoca yine : “Oturduğumda, oturuyorum.Kalktığımda kalkıyorum.Gittiğimde gidiyorum.Yediğimde yiyorum.” der.

ögrenci yine: ” Ama  bunu ben de yapıyorum !” der.

“Hayır” der hocası.. “Sen otururken, kalkmayı düşünüyorsun . Kalkarken, aklın gitmede oluyor.Giderken, hedefine ulaşmış sayıyorsun .” deyip telaşsız  sakin bir şekilde oturmaya devam eder.

 

Back to Top Contact Me Share on Facebook Tweet this Post Email to a Friend